Sec 0192
From Thai Codification Codes of 1925
มาตรา 192
- ประโยชน์แห่งอายุความนั้น จะอาจละเสียได้ต่อเมื่ออายุความครบบริบูรณ์แล้ว แต่การที่ละเสียเช่นนี้ไม่ย่อมลบล้างสิทธิของบุคคลภายนอก
- อนึ่งการที่ลูกหนี้ชั้นต้นละเสียซึ่งอายุความนั้น ย่อมไม่ลบล้างสิทธิของผู้ค้ำประกัน
《References》
☆ quoted from “INDEX” with supplementary entries in […]: Images in Archives
- Old Text (1923): 426
- New Text (1992): 193/24
- Jp. Code (1896,98): 146
- Gr. Code (1896): 225 [??], 768 [=768 par.2]
- Miscellaneous: Fr.2220; * Br.161
《Comments》
The most plausible model for this section would be:
- Civil Code of Brazil (1916), Art.161:
- [I] The waiver (renuncia) of prescription may be express or tacit, and it will only be effective (só valerá) when made, without prejudice of third persons, after the prescription is consummated.
- [II] The waiver is tacit when it is presumed from acts (factos) of the interested party incompatible with the prescription.
The other sources are as follows:
- German Civil Code (1896), Sec.768:
- [I] A surety may set up all defences belonging to the principal debtor. If the principal debtor dies the surety may not avail himself of the fact that the heir has only a limited liability for the obligation.
- [II] The surety does not lose a defence by reason of the fact that the principal debtor has waived it.
- French Civil Code (1804), Art.2220:
- Prescription cannot be renounced by anticipation ; prescription acquired may be renounced.
